فقير ، ويا به سيدي كه در سفر درمانده شده بدهند ، واحتياط واجب اين است كه سهم سادات را به اجازه ء فقيه عادل بدهند ، ونصف ديگر آن سهم امام ( عليه السلام ) است كه در اين زمان بايد به فقيه عادل عارف به مصارف آن بدهند ، يا به مصرفى كه أو اجازه مى دهد برسانند ، وبنابر احتياط بايد آن فقيه عادل اعلم باشد . مسأله 1853 - سيد يتيمى كه به أو خمس مى دهند بايد فقير باشد ، ولى به سيدي كه در سفر درمانده شده اگر چه در وطنش فقير نباشد مى شود خمس داد . مسأله 1854 - به سيدي كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر أو سفر معصيت باشد ، نبايد خمس بدهند . مسأله 1855 - به سيدي كه عادل نيست مى شود خمس داد ، ولى به سيدي كه دوازده امامي نيست نبايد خمس بدهند . مسأله 1856 - به سيدي كه معصيت كار است ، اگر خمس دادن كمك به معصيت أو باشد ، نمى شود خمس داد ، وبه سيدي هم كه آشكارا معصيت مى كند ، اگر چه دادن خمس كمك به معصيت أو نباشد ، بنابر احتياط واجب نبايد خمس داد . مسأله 1857 - اگر كسى بگويد سيدم نمى شود به أو خمس داد ، مگر آن كه دو نفر عادل ، سيد بودن أو را تصديق كنند ، يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان به سيادت أو پيدا كند ، وثبوت سيادت به خبر ثقة در صورتي كه ظن بر خلاف خبرش نباشد بعيد نيست . مسأله 1858 - به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ، اگر چه انسان به سيد بودن أو يقين يا اطمينان نداشته باشد ، مى شود خمس داد ، ولى به شرط اين كه ظن به خلاف نداشته باشد . مسأله 1859 - كسى كه زنش سيده است نبايد به أو خمس بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند ، ولى اگر مخارج ديگران بر آن زن واجب باشد ونتواند مخارج آنان را بدهد ، جايز است انسان خمسش را به آن زن بدهد كه به مصرف آنان برساند ، وهمچنين است دادن خمس به أو كه در نفقات غير واجبه اش كه مؤونهء اوست صرف نمايد .